میان راهی از خون و نور- A Passage Between Blood and Light

English Transaltion below

ایران عزیزم

تو دیگر آن کودکی نیستی

که زخم‌هایش را

خود می‌بست

تا خون

راهی به بیرون نیابد.

.

امروز

تابِ دیدن

پسِ‌دردی تحمیلی را نداری

و زخم‌هایت

بیش از همیشه

دهان باز کرده اند.

.

ایرانِ من،

آیا تو نمادِ زخمی جمعی نیستی

که در روحِ بشریت رخنه کرده؟

آیا فریادی نیستی

که تلاطم قرن ها

و انزوای کوه ها را

در مشتِ خود

فشرده است؟

.

ایرانِ زیبا،

تو را با کدام واژه فریاد کنم

تا تپشِ روحِ خسته‌ات

شنیده شود؟

تا خونی که

از الیاف پیراهنِ سه‌رنگت

می چکد

رودخانه‌ای از شهامت را

نشانه شود؟

.

تو سمبلی

از روحی ایستاده

در گذاری

که در تاریک‌ترین شب،

نور را

در عبوری طاقت‌فرسا

با تاریکی

پیوند می‌دهد.

.

آیا تو همان انسانِ رنج‌کشیده‌ای نیستی

که از درد، معنا می‌سازد

تا سرنوشتش را

آگاهانه

از نو

بنویسد؟

.

My dearest Iran,

You are no longer the child

who used to bandage

his own wounds

so the blood

would find no way out.

.

Today,

you no longer have the strength

to witness

the after‑pain of what’s been forced upon you,

and your wounds

have opened wider

than ever before.

.

My Iran,

are you not the symbol

of a collective wound

that has seeped

into the soul of humanity?

Are you not a cry

that has compressed

the turbulence of centuries

and the solitude of mountains

into the palm of its own hand?

.

Beautiful Iran,

with what word

can I cry out your name

so the heartbeat

of your weary spirit

can be heard?

So the blood dripping from the fibers

of your tricolored garment

may become

a river of courage?

.

You are the emblem

of a standing soul

at a threshold

where, in the blackest night,

light

is bound to darkness

through a passage

almost unbearable.

.

Are you not that suffering human

who shapes meaning

out of pain

so that, with awareness,

you may rewrite

your destiny

from the begiing?